Velotourist

Als vakantieliteratuur heb ik “grand hotel europa” meegenomen van ilja leonard pfeiffer. In dit boek wordt met een fileermes door het begrip toerisme gegaan, wat eerlijk gezegd nogal bevreemdend werkt als je zelf op reis bent. Gewapend met het opschrift “velotourist” op mijn trui marcheerden we door de lege stad richting “fietsverhuur”. De uitbater zag de toeristen al van ver komen en begroette ons vriendelijk “i knew you we’re coming to my shop”. We kregen 4 deftige stadsfietsen onder onze poep en weg waren we voor een tochtje in de buitenwijken van helsinki,

We murwden ons eerst even door een horde toeristen op een plaatselijk marktje en waren blijdat we die de rest van de dag zouden mijden. Maar enkele honderden meters verder verliep onze fietstocht niet meer langs de “scenic route” op de kaart. Bochtje links, bochtje rechts en we stonden pal voor de Belgische ambassade. Als deze onderneming echt fout zou aflopen wisten we alvast wie ons ging komen redden.

Terug op het juiste pad trapten we langs de kustlijn verder naar de feeerieke loyly-sauna. Aanschouwde we inkomende ferry-schepen (2 uur varen naar Talinn) en zagen we hoe deze ferry een mastodont van een cruise-schip leek te gaan rammen. Nietdat het mijn favoriet soort toerisme is, maar dat hoeft nu ook weer niet ;).

In een aangenaam weekend-sfeertje verorberde onze acoustic motorbike het ene na andere weggetje langs de talrijke baaien van de hoofstad. Een stad qua oppervlakte ongeveer even groot als Antwerpen en zelfs met iets meer inwoners en toch een oase van rust en ruimte: hoe spelen ze dat in godsnaam klaar? Zijn het de stijlvolle, maar kleine appartementen in “blokken van 4/5 hoog” ipv de eindeloze rijen rijtjeshuizen of de afwezigheid van hekken, heggen en sectionale poorten bij de alleenstsande woningen,… een pasklaar antwoord zou me erg benieuwrn

Tussen al dat gefilosofeer moest er ook nog getrapt worden. De nijdige kuitenbijtertjes brachten ons langs de tuin van het didrichmuseum naar het plaatselijke Bokrijk op het eiland… , waar onze picknickmand nieuwe energie moest geven.

We beseften pas dat we terug in de stad waren toen een buslading Chinese toeristen het Sibelius-monument hadden ingepalmd. De hop on hop off bus zorgt er immers voor dat se toeristenstroom netjes gereguleerd wordt. Als stadsontreiningende padafwijkers nestelden we ons aan de gezellige “regatta”-kiosk waar de roeiwedstrijden van de Olympische Spelen in 1952 passeerde en er nu braadworstrokende finnen zich rond het kampvuur genesteld hadden.

Netjes op tijd leverden we de fietsen op tijd in. Na check-up van het nog steeds perfect functionerende fietsmateriaal daagde de uitbater uit met “ hey guys, give me some work.” Ik stelde voor om wegwijzers te gaan hangen langs dit prachtige, maar niet altijd evidente parcours. Zoveel werk vond hij nuook weer niet nodig en daarbij misschien moet een toerist ontdekken door regelmatig gewoon wat verloren te lopen.

Of in het geval van de velotoeristen te rijden natuurlijk!